Powrót do współżycia po porodzie

Poród jest dla wielu kobiet wydarzeniem, które sprawia, że czują się one wyjątkowe i spełnione. Dla mężczyzn jest mieszanką radości, strachu i dumy. Przyjście na świat dziecka, na które czekali sprawia, że rodzice zmieniają wszystkie swoje przyzwyczajenia i w pełni podporządkowują się dziecku.

Tak jest w pierwszych dniach, ale potem jedno z rodziców, najczęściej ojciec, jest odsunięty od dziecka. Kontakt z maleństwem zakłócają obowiązki, które musi przywrócić na należne im miejsce. Powrót ojca do pracy i stopniowe ponowne zaangażowanie w obowiązki sprawia, że jego potrzeby także wracają. Przyzwyczajenia zredukowane do minimum przez okres ciąży i poród stabilizują się i rytm życia wraca na poprzedni tor. Dochodzą do tego obowiązki związane z pielęgnacją dziecka, ale i one stają się wkrótce czymś naturalnym i rutynowym.

Często także zachwyt dzieckiem nie jest tak euforyczny, ponieważ o wielu zdarzeniach i o postępach potomka ojciec dowiaduje się od partnerki a potem dopiero je widzi. W przeciwieństwie do matki jest on tylko widzem postępów dziecka. Kobieta natomiast jest pośrednikiem, który relacjonuje mężczyźnie osiągnięcia dziecka. Równocześnie to matka jest uczestnikiem życia dziecka.

Kobieta najczęściej pozostaje w domu. Poznaje maleństwo, uczy się rozróżniać sygnały, za pomocą, których dziecko chce się porozumieć. Ona je karmi i jest przy nim cały czas. Uczestniczy w każdej radości dziecka. Pozostaje zamknięta w Świecie, którego centrum stanowi dziecko. Potrzeby sprzed okresu ciąży są zazwyczaj uśpione lub zastąpione potrzebami dziecka. Często odgradza się od partnera, tak jakby nie był jej już potrzebny.

W sytuacji, kiedy u ojca powracają wszystkie potrzeby, w tym mniej lub więcej potrzeby seksualne, a matka skupia się na dziecku, mogą wyniknąć konflikty prowadzące do zaburzeń na tle nerwowym. Można by ich uniknąć, gdyby ludzie ze sobą rozmawiali a także przy pomocy dobrze przeszkolonego personelu.

Dużą rolę odgrywa w tym problemie położna środowiskowa, która powinna rozmawiać z obojgiem rodziców. Rodzice także nie mogą wstydzić się zadawać pytania, ponieważ w równej mierze powinni być zaangażowani w poznanie wszystkich aspektów związanych z posiadaniem dziecka. Z większością zagadnień powinni zapoznać się jeszcze przed ciążą.

Kolejną ważną instytucją są szkoły rodzenia, gdzie prowadzący powinni rozmawiać z przyszłymi rodzicami także na temat psychologii im zmian, jakie mogą zajść w partnerach po urodzeniu dziecka. Dlatego bardzo ważne jest wnikliwe zapoznanie się z programem zajęć w szkole rodzenia.

Przez niewłaściwą opiekę okołokoncepcyjną mężczyźni nie zdają sobie sprawy z komplikacji związanych z zabiegami podczas porodu. Nie wiedzą jak goi się nacięte krocze, że szwy mogą się rozejść. Nie zdają sobie sprawy jak anatomicznie wygląda nacięcie krocza. Często sama kobieta nie wie, czego można się spodziewać, wtedy, jeśli oboje decydują się na współżycie a dzieje się coś niespotykanego oboje mogą bardzo zniechęcić się do seksu.

Później oboje będą unikać współżycia, często nie wyjaśniając, dlaczego tak się dzieje.

Partnerzy, którym urodziło się dziecko przedstawiają wobec siebie różne modele zachowań, tak samo jest w kwestii powrotu do współżycia po porodzie. Seks jest czynnością bardzo ważną w związku, dlatego jego brak lub nieudane próby podjęcia współżycia mogą doprowadzić do frustracji i to nie tylko u mężczyzn. Wpływ na tę sytuację mają nie tylko czynniki, które dzieją się w czasie teraźniejszym, ale cały przebieg ciąży, zachowania seksualne sprzed ciąży a także przyzwyczajenia zdrowotne partnerów.

Często mają miejsce zupełnie niepotrzebne patologie, które nie miały by miejsca, gdyby służba zdrowia traktowała rodziców holistycznie. Partnerzy, którzy są nastawieni pozytywnie o powrotu do współżycia, zniechęcają się do tego, ponieważ nie wiedzą jak to zrobić a nikt nie udziela im porady w tym temacie.

Autor: admin © Joanna Skłodowska

Powrót

Drukuj Poleć znajomemu