Dzień pierwszy,choć właśiwie drugi...

Więc może od początku...Mam na imię Anna,mam 28 lat.Przez kilka ostatnich lat wierzyłam,że macieżyństwo nie jest dla mnie.Od kąd tylko skończyłam 18 lat i wyprowadziłam się z domu,żyłam na własną rękę...we własnym świecie.Samodzielna,z dobrą pracą,niezależna..Zawsze było mi z tym dobrze,więc nawet kiedy poznałam mojego obecnego męża,nie chciałam nic zmieniać.Jestem wygodna.Dzieci?? To tylko nie potrzebny kłopot,szkoda czasu.Ale od kąd zamieszkaliśmy z mężem na swoim,bez teściów,pomyslałam,czemu nie?To chyba już najwyższa pora się zdecydować,przecież czas nie stoi w miejscu.Powiedziałam mężowi,a on,popatrzył na mnie i powiedział tylko:czekałem na te słowa...Jakie więc było moje rozczarowanie,gdy po miesiącu intensywnych starań znów dostałam okresu...Irytacja i złość,to najlepsze określenie.Koleżanka powiedziała-weź na luz...tak zrobiłam.I choć w następnym miesiącu nie myślałam o ciąży prawie wogóle-stało się ! Kiedy zobaczyłam na teście 2 różowe kreski,popłkałam się...To było wczoraj.Dziś zapisałam się do lekarza,wizytę mam za dwa dni.Nie mogę się doczekać,mam tyle pytań.Denerwuje się jak przed klasówką :) Ale dam radę,wiem że przede mną wiele trudu,ale też radości...

Powrót do bloga Moja ciąża,czyli podzielmy się naszymi przeżyciami... :)