Przeszłość

Późne macierzyństwo to problem niejednej kobiety. Gosia, bohaterka książki, osiągnęła już wiele w życiu zawodowym. Około czterdziestki decyduje się na dziecko i staje przed różnymi problemami.

Zapraszamy do lektury książki "Mogłaś być Anną'. Kliknij, aby przeczytać więcej informacji.

Tydzień temu, aby trochę oderwać się od moich obowiązków zawodowych, postanowiłam odbyć wycieczkę w przeszłość. Wsiadłam w samochód i ruszyłam przed siebie. Na Pomorzu mnóstwo jest ruin przedwojennych pałaców. Aż dziw, że tak mało o nich wiemy.

Jeździłam od wsi do wsi i spoglądałam na te okruchy przeszłości. Aż serce się kroi, że nasza spuścizna narodowa w tak okrutny sposób została potraktowana. Miejsca, w których przed wojną toczyło się dworskie życie, teraz straszą pustymi oczodołami okien i wyszczerbionymi murami. Jeszcze kilka lat i nic po nich nie zostania. Fakt, że większość z nich należała do pruskiej arystokracji. Ale, czy to tłumaczy tę bezmyślną destrukcję? To, czego nie zniszczyła wojna i front radziecki, zmiotła z powierzchni ziemi komuna. Z cudownych pałaców tworzono magazyny, przejmowały je PGR-y, albo po prostu rozbierano je na cegły.

Bez naszych korzeni, tak jak każda żywa istota, jesteśmy niczym. Kiedyś w rodzinach męscy potomkowie dziedziczyli z dziada pradziada zawód i swoją drogę życiową. Każdy mniej więcej wiedział, co w życiu będzie robił. Teraz każdy z nas szuka swojej drogi. Odrzuca to, co mogłaby mu dać rodzina. Błąka się zagubiony i nieszczęśliwy. Szuka, szuka i szuka, odcinając się od swoich korzeni. A bez korzeni każdy powoli usycha. Zapomnieliśmy, że rodzina i jej historia oraz spuścizna narodowa, to nasza siła. Bez tego jesteśmy nikim. Po to rodzimy dzieci, by przekazać im cząstkę siebie.

Ale cóż, takie czasy. Może kiedyś się to zmieni. Na razie szkielety domów straszą po wsiach i są alegorią naszej współczesnej rzeczywistości.

Powrót do bloga Z pamiętnika dojrzałej lekarki