Ciąża po poranieniu

Sobota 3 Styczeń 2009, 17:05

Cześć Kasiu! Ja swoje maleństwo straciłam w 11 tyg (skończonym)-połowa czerwca. Poszłam na pierwsze usg i dowiedziałam się, że dzidziusiowi przestało bić serduszko ok. 9 tyg. To był ogromny szok, bo podobnie jak i Ty miałam zmężem tyle planów...
Również miałam wywołanie poronienia mizoprostolem (Artrotec) a potem zabieg łyżeczkowania macicy. Ale wszystko poszło dobrze.
Moja ginka kazała mi odczekać jakieś 3 m-ce, zanim zacznę starania o drugiego dzidziusia, a udało się po pięciu. Wiem, nie od razu, bo główną przyczyną i powiedziałabym że bardzo ważną jest Twój stan psychiczny. Wiem, że nie łatwo jest się pogodzić ze stratą dziecka, ale teraz najważniejsze, żebyś myślała pozytywnie i starała się o tym uporczywie myśleć, bo możesz się psychicznie zablokować, a to może wydłużyć Twoje starania o maleństwo.
Tak dużo dziewczyn straciło swoje maleństwa, a teraz szczęśliwie nosi pod serduchem dzidziusia. Głowa do góry i nie martw się. Dbaj o siebie, chodź na spacery, zarzywaj ruchu.
Pozdrawiam Cię i mam nadzieję, że już niebawem pochwalisz się wszystkim swoim wielkim sukcesem - nowym maleństwem w brzuszku.

------------

Piątek 9 Styczeń 2009, 17:47

Witam czytalam wasze wypowiedzi i moze dacie mi recepte na odstresowanie.Rok temu poronilam bedac w szostym tygodniu.Dzien przed poronieniem bylam u lekarza na badaniu dzien po bylo juz po wszystkim.Od czterech miesiecy staramy sie o dziecko i nic.Moja ginekolog powiedziala ze wszystko w pozadku problem moj jest w mojej glowie bo ja juz bym chciala.Zwarjowalam i co miesiac kupuje test .Szalona jestem ,ale tak bardzo progne tego dziecka ze nawet nie potrafie tego ujac w slowa.Poradzcie jak ma sie odblokowac bo jak tak dalej pojdzie to ja nie wiem;(

Środa 14 Styczeń 2009, 15:11

Witam! Ja straciłam swojego dzidziusia ponad pół roku temu. Byłam w 11 tygodniu ( ciąża obumarła ). Właśnie staramy się z męzem ponownie o dziecko. Myślę że po poronieniu trzeba dac sobie trochę czasu aczkolwiek nie zadużo. Ja poronienie strasznie przeżyłam a zwłaszcza że miałam komplikacje po zabiegu i wylądowalam po raz drugi w szpitalu. Te komplikacje mogły skonczyć się dla mnie nawet śmiercią. Po wyjściu ze szpitala nie wyobrażalam sobie aby ponownie to przeżyć. Strach przed ponownym zajściem w ciążę byl okropny. Ale minelo już prawie 7 miesięcy i wielkie pragnienie dziecka odsuwa odemnie ten strach. Też się obawiam że tak bardzo chcę dziecka że nasze próby będą długie ale staram sie myśleć optymistycznie ;) pierwszy raz zaszłam w ciążę za 3 razem. Myślę że to też bylo spowodowane moją psychiką, ponieważ bardzo tego pragnełam aczkolwiek może byly we mnie jakieś obawy jeśli chodzi o macieżyństwo, czy sobie poradzę, czy jak to jest nosić małą istotkę pod sercem itp. Pozdrawiam wszystkie przyszłe mamusie i trzymam mocno kciuki! :)

------------

Środa 14 Styczeń 2009, 17:39

To Super! Napewno urodzisz ślicznego i zdrowego dzieciaczka ! :) Mam nadzieję że nam uda się za pierwszym razem ;)) i że kiedyś się zgadamy na forum o dzieciach :)))

------------

Czwartek 26 Luty 2009, 20:15

Czesc dziewczyny,

Wlasnie sie dowiedzialam, ze moja ciaza obumarla w jakims 5/6 tyg.(lekarka nie powiedziala tego na 100%, mowi, ze moze poprostu pozniej zaszlam niz mi sie wydaje, ale to niemozliwe...)

Juz pomijajac ten bol i pustke...

Czytam wyzej, ze wszystkie po poronieniu mialyscie zabieg a nawet wywolanie poronienia. Ja nic takiego nie bede miec (chyba).
Otoz - dr. kazala mi jeszcze brac progesteron, na wypadek, gdyby te jej watle nadzieje, o pozniejszym zaplodnieniu okazaly sie prawda(daj Boze, ale wiem, ze to nieprawda) i czekac do wiekszego krwawienia ze skrzepami, poczym nazajutrz po krwanieniu pojechac do szpitala i poinformowac o tym lekarza. poradzila mi zrobic tak, zamiast leciec do szpitala od razu, zeby mnie nie lyzeczkowali, ona twierdzi, ze macica sama sie naturalinie pieknie oczyszcza, a po zabiegu czasem sa komplikacje, a skoro ja chce znow za 3 m-ce sie starac o malenstwo... mowila, zeby lepiej moj organizm sam sie z tym uporal, bez interwencji lekarskich.

Zobaczymy... :(
Od poczatku mialam zle przeczucia, dlatego nikomu nie mowilam o ciazy z wyjatkiem partnera. W poprzedniej ciazy wszystkim rozpaplalam na samym poczatku, praktycznie od dnia zaplodnienia juz cos wspominalam, tym razem bylo inaczej...

------------